Kwijt

Verloren...verdwaald...alleen.
Ik ben alleen en ik weet niet waar ik ben.
Zal iemand mij herkennen? Kom ik ooit nog thuis?
Ik sluit mijn ogen. Ik weet het niet. Was dit mijn laatste avontuur?

Goedmakertje

Mijn vorige blog heb ik afgesloten met een belofte van wraak. Ik denk dat mijn dierenartsen deze goed hebben gelezen en zich gewaarschuwd voelden. Ze hadden in ieder geval het goede fatsoen om mij niet verder te plagen met onderzoeken en hun best te doen om het mij weer naar de zin te maken. Dat waardeer ik, maar dat wil niet zeggen dat ik ben vergeten wat ze hebben gedaan.

Ik denk dat ik daarom een cadeautje heb gekregen. Een knuffeltrui! Een speciaal kledingstuk wat mijn dierenarts moet aantrekken, met een speciaal vak voor mij, heerlijk bekleed met zachte stof. Er zitten zakken in waardoor mijn dierenarts mij kan kriebelen en er hangen balletjes aan om lekker mee te spelen. Om het af te maken heeft het een capuchon met oortjes erop, zodat mijn mens ook eens het gevoel kan hebben hoe fijn het is om kat te zijn.

Purrrrfect...

Nadeel

Ik spreek vaak over de grote voordelen die gepaard gaan met het leven op een dierenartsenpraktijk. Zo heb ik veel vrijheden, zijn er vrijwel altijd mensen om mij heen als ik dat wil en zijn er genoeg fijne plekjes om te slapen of te verstoppen. Helaas zijn er ook een aantal nadelen. Ik heb het uiteraard al gehad over mijn dieet en het feit dat mijn dierenartsen beslissingen nemen over mijn leven en eetpatroon. Er zijn ook andere nadelen.

Neem laatst. Ik had die nacht binnen geslapen en heb een paar keer moeten braken. Ook had ik een beetje diarree. Je kunt begrijpen dat ik dan niet zo'n zin had om al mijn brokjes op te eten. Dat werd gemerkt door mijn dierenartsen. Hier komt het nadeel: ze moeten mij dan meteen onderzoeken. Nu vind ik het controleren van mijn lymfeklieren niet zo'n probleem; daarbij voelen ze gewoon een beetje onder m'n kin, bij m'n borst, in m'n liezen en in m'n knieholtes. Het is een soort massage, dat is best prettig. Ook mijn slijmvliezen nakijken heb ik niet heel veel problemen mee. Wat al wat minder prettig is volgt daarna: abdominale palpatie. Oftewel in mijn buik voelen of ze iets raars voelen. Meestal is dat niet zo erg, maar als je een beetje buikpijn heb of je niet zo lekker voelt, is dat niet echt prettig. Echter soms is een beetje buikmassage wel lekker, dus dat kan ik ze nog wel vergeven.

Waar ik minder vergevingsgezind over ben is de volgende stap in het onderzoek. Temperaturen. Ik heb het mijn dierenartsen honderden keren zien doen bij onze patiënten. De meeste daarvan waren honden en gaven geen kik. Nog maar eens bewijs dat honden hele rare wezens zijn. Ook bij hele zieke dieren doen ze het vaak. Deze zijn dan vaak te ziek om te protesteren. Ik ben dat niet. Helaas voor mij waren er veel dierenartsen en ander mens-personeel om mijn heen, waardoor ik mij helaas op dat moment gewonnen moest geven.

Na dat beschamende moment volgt het volgende moment. Het moment waar ik het liever niet over wil hebben. Het moment dat ik van praktijkkat met eigen praktijk en personeel wordt verlaagd tot ordinaire straatkat. Het moment? Het nemen van een ontlastingsmonster. Mijn dierenartsen kunnen veel informatie halen uit het bekijken van poep. Die poep moet, volgens hun, zo vers mogelijk zijn, blijkbaar omdat bepaalde parasieten dan beter te vinden zijn. Een speciale poepspatel wordt ingebracht om verse ontlasting te verkrijgen wat ze vervolgens onder de microscoop bekijken. Allemaal in de naam van de diergeneeskunde. Ik verdenk ze ervan dat ze het gewoon leuk vinden om mij boos te maken.

Uiteraard konden ze niks afwijkend vinden en na een goede dagrust voelde ik me weer prima. Nu die onderzoeken... Vergeven, misschien. Vergeten, no way! Ik broed op wraak...