De realiteit is anders. Waar ik felgekleurde muizen,
rinkelende veertjes en stuiterende balletjes verwachtte, kwam er iets anders. De een was een vierkante doos, waar je niet eens in kunt zitten. Het piept en is verbonden met een andere doos via allerlei slangetjes die ze niet eens proberen te vangen voor zover ik kan zien. Dat noemen ze een hematologie-apparaat. Ze zetten daar buisjes met bloed in (niet mijn bloed gelukkig, moest er ook nog eens bijkomen!) en dan vertelt het apparaat of het dier ziek is of niet. Er is mij vertelt dat ze dat al konden, maar door een extra apparaat op Ronde klip te zetten kan het sneller en goedkoper. Zo kunnen ze de patiënten beter en gerichter helpen.

Het tweede apparaat is iets wat ze ook al een soort van hadden. Ze noemen dat het röntgenapparaat. Het schijnt foto's te maken van de binnenkant van het beest. Raar idee, mijn binnenkant mag gewoon lekker aan de binnenkant blijven zitten. Maar mijn dierenartsen zijn er blij mee. Ze zeggen dat ze het nu digitaal doen. Wat dat betekent mag Joost weten, maar de dierenartsen zijn er blij mee. Ook dit is weer bedoeld om patiënten beter te helpen.
Toen mijn dierenartsen het hadden over speelgoed had ik daar een heel ander idee over. Nu ik er echter even over heb nagedacht klopt het toch ook wel. Als speelgoed iets is wat je kwaliteiten doet verbeteren, dan is dit heel belangrijk speelgoed. Mijn dierenartsen gaan niet op jacht naar muizen, zouden van hun leven nog geen vogel kunnen vangen en kleine hagedisjes vinden ze schattig, maar waar ze wel op jagen is de gezondheid van onze patiënten en daarbij helpen deze apparaten hen. Dus, op jacht naar gezondheid!

