Sterilisatie

Voor de operatie. De post-it zegt: "Niet steriel".
Dat betekend dat ik nog niet geholpen ben.

Vandaag wil ik het even hebben over sterilisatie en castratie. Ik hoor steeds vaker over mijn soortgenoten die ongewenst zwanger raken. Poezen van mijn leeftijd en jonger krijgen kittens en gooien hun leven weg. Eenmaal op die weg kunnen de meesten niet meer uit die neerwaartse spiraal komen van kittens het nest uit en opnieuw zwanger worden. De katers zijn over het algemeen al weg voordat de poes zelf weet dat ze zwanger is. Het is natuurlijk makkelijk om met z'n tweeën iets stoms te doen als de eigenaar even niet oplet, maar het is de poes die ermee blijft zitten. Die moet maar weer haar best doen om genoeg eten te vinden voor haarzelf en haar kittens. Veel poezen doen dit zeer goed, maar ik vind het persoonlijk zo jammer dat daarmee hun persoonlijke ambitie volledig buitenspel wordt gezet. Kittens die eerder hun mond niet konden houden over het worden van een schootkat, huiseigenaar of professioneel kopjesgever, wonen nu op straat onder invloed van hormonen en krolsheid. Het doet mij pijn als succesvolle zakenpoes om dit te zien en daarom wil ik graag iets terugdoen.

Ik heb het nu veel over de poezen die geraakt worden door dit probleem, maar uiteraard dragen de katers ook de verantwoordelijkheid en de consequenties. Ook zij leven puur en alleen naar hormonale invloed en de aanwezigheid van krolse poezen. Hierbij verliezen ze vaak de veiligheid uit het oog waardoor ze onnodige risico's nemen. Helaas zien we dan ook dat een hoog percentage van niet-gecastreerde katers sneuvelt ten gevolge van aanrijdingen. Verblind door hun wil om te paren letten de heren niet meer op auto's en ander verkeer met desastreuze gevolgen.

Na de operatie.
Je kunt zien dat mijn buik nog kaal is,
maar ik zelf voel me alweer prima.

Nu er zijn oplossingen voor deze problemen. Laat me jullie vertellen over mijn ervaring. Toen ik ongeveer 6 maanden was hebben mijn dierenartsen met mij overlegd om mij 'te laten helpen''. Dat lijkt misschien jong, maar vanaf die leeftijd kunnen de eerste nestjes al komen. Zowel ik als mijn dierenartsen wilde voorkomen dat hormonen mijn ambitie opzij zouden schuiven, dus hebben we een operatie ingepland. Ik geef toe, op de dag zelf was ik chagrijnig. Ik had niks mogen eten en dat doet mijn humeur geen goed. Toen het tijd was voor mijn operatie kreeg ik een prik in mijn bil. Niet prettig, maar voor een goed doel. Niet lang daarna werd ik erg slaperig en heb ik mij daaraan overgegeven. Toen ik wakker werd had ik een kale buik, een klein sneetje en geen eierstokken meer. Dat laatste kan je uiteraard niet vanaf de buitenkant zien, maar betekent wel dat er geen hormonale invloeden meer zijn. Ik voelde me nog een paar uur wat raar en heb veel geslapen, maar de dag erna was ik alweer helmaal de oude. Voor mij nooit kittens, enkel goed eten, aandacht en de praktijk.

Uiteraard geldt dit verhaal niet enkel voor mijn diersoort. Ook andere diersoorten, zoals honden kampen met dit soort problemen. Mannelijke dieren proberen bij de vruchtbare vrouwelijke dieren te komen en verwonden zichzelf daarbij. Vrouwelijke dieren, onder invloed van hun hormonen, blijven maar jongen krijgen en verliezen daarmee volledig zichzelf uit het oog. Wat ik van mijn dierenartsen begrijp is het bij teven zelfs zo dat zelfs al krijgen ze nooit pups, ze alsnog heel erg ziek kunnen worden als ze niet geholpen worden. Ik ben geen grote fan van honden, maar dat gun ik ze dan ook weer niet.