Zorro

In een dierenartsenpraktijk komen een heleboel dieren, zoals jullie wel snappen. De meeste van deze dieren zijn patienten. Die komen bij de balie, in de wachtkamer en in de behandelruimte. De operatie patienten of dieren waar rontgen foto's van gemaakt moeten worden worden mee genomen naar de hospitalisatie en de operatie kamer. Als patienten even moeten wachten of als ze voor infuus of observatie een tijdje bij ons moeten blijven krijgen ze netjes een eigen hokje. Zo is het overzichtelijk en verloopt de dag soepel. Ik hou regelmatig toezicht over het welzijn van de dieren in onze zorg en controleer dat ze comfortabel in hun eigen hokjes liggen. Zoals het hoort.

Het is natuurlijk belangrijk dat er geen dieren los rondlopen in de praktijk. In tegenstelling tot 'yours truly' weten de meeste dieren nou eenmaal niet hoe ze zich moeten gedragen in de dagelijkse hectiek van een dierenartsen praktijk. Het mens-personeel is gelukkig goed getraind om de dieren op een veilige en diervriendelijke manier op te sluiten. De enige uitzondering hierop zijn de dieren van de dierenartsen zelf. Deze -meestal honden- komen soms met de dierenartsen en mogen hun mens overal volgen door de praktijk. Soms blijft het dier dan achter de balie bij het assistent-personeel, soms zitten ze in de voorraadkamer of behandelkamer met hun mens. De meesten van hen zijn ongeciviliseerd en onbeleefd. Het enige goede wat ik over deze dieren kan zeggen is dat ze gelukkig meestal niet zo lang blijven. 

Uitzondering: Zorro. Stel u voor, een van het mens-personeel red een kleine pup van een auto op straat, omdat het ding niet eens snapt dat je aan de kant gaat voor auto's. Lief als ze zijn ontfermen de dierenartsen zich over het jonge ding en mag het zelfs met een van hun naar huis (mijn huis!). Dit kleine luizenbaaltje groeit uit tot een grote, stevige pup met de naam Zorro. Mijn vorig mens-personeel en huidig Zorro-baasje, neemt regelmatig de pup mee om te wegen en te socialiseren. Normaal probeer ik mij niet te veel te bemoeien met de opvoeding van andermans dieren, maar als mens-personeel wilt dat ik het doe, dan offer ik mij wel op. Na een serie van vieze natte neuzen in mijn vacht, ongewilde speluitnodigingen en onbeleefde communicatie pogingen denk ik dat ik een heel eind ben gekomen. Het wordt nog wel wat met die hond. Zo snapt hij nu dat als er eten is dat dat uiteraard voor mij is, zowel mijn -weinige!- brokjes, als een kong-speeltje waar lekkers in zit.

Nu hij zich beleefd gedraagt en netjes doet wat ik wil, vind ik het minder erg dat hij er vaak is. We hebben een begin gemaakt naar een vriendschappelijk relatie. Zolang hij doet wat ik zeg.