Introductie

Mijn naam is Pippi. Dat komt van Pippi Langkous is mij verteld. Ik weet niet wie dat is, maar iedereen knikt instemmend als ze zeggen dat het toepasselijk is. Ik denk dat het is omdat ik ook heel sterk ben.

Mijn verhaal als praktijkkat begint op de dag dat ik besloot een huis te vinden. Ik had al verschillende huizen gekeken, maar eentje sprong er toch wel uit. Het huis had een tuin, een overdekte porch en twee zeer bereidwillige mens-personeelsleden. Ik heb nog even getwijfeld aangezien er nog andere katten gebruik maakten van dezelfde personeelsleden, maar uiteindelijk toch besloten het te proberen. Het bleek geen enkel probleem te zijn; een paar keer boos blazen en de andere katten bleven netjes uit de buurt. Het duurde niet lang voor ik het huis helemaal voor mezelf had.

Ik had het goed voor elkaar. Het mens-personeel gaf mij eten, drinken en aandacht. Regelmatig mocht ik mee met het vrouw-personeel naar het werk. De reis ernaar toe was verschrikkelijk. Ik moest in een klein draagbaar kamertje zitten wat bewoog en om mij heen waren rare geluiden. Op het werk zelf was het wel leuk. Heel veel mens-personeel, veel prooien om op te jagen en interessante geurtjes van honden en andere katten. Langzaam maar zeker mocht ik langer en vaker daar blijven. Uiteindelijk kwam de vraag of ik niet daar wilde blijven. Ik heb nooit nagedacht over het hebben van een dierenartsenpraktijk, maar het hebben van eigen dierenartsen, eigen assistenten en eigen gebouw beviel -en bevalt- mij erg goed. Dat is dus de reden dat ik uiteindelijk heb besloten praktijkkat te worden. Het is een verantwoordelijke baan. Ik moet toezicht houden op de gehospitaliseerde patiënten, toezicht houden op het binnenbrengen van operatie patiënten, dierenartsen markeren en uiteraard stoelen warm houden. Ook voer ik regelmatig waterdruk inspecties uit, zorg ik voor lactatie controles bij het personeel en verzorg ik elegante struikel gymnastiek.

Mijn naam is Pippi, ik ben praktijkkat.