Dieet

Recentelijk hebben mijn dierenartsen besloten dat ik te dik aan het worden was. Ik zie het probleem niet zo -ik vind mijn bolle buik juist erg mooi staan- maar volgens hun heb ik dan meer kans op diabetes (suikerziekte) en gewrichtsproblemen zoals osteo-arthrose. Nou weten die dierenartsen van mij wel wat ze doen, dus ze zullen wel gelijk hebben. Ik heb dus toegestemd met een dieet. Alleen niemand had mij verteld dat een dieet inhoud dat je minder mag eten. Dat is belachelijk! Hoe durven ze? Hoe kan ik nu mijn werk nog uitvoeren?

Ik had een heel goed systeem om ervoor te zorgen dat ik nooit zonder voer kwam te zitten. Laat me het uitleggen. Mijn systeem is een gepatenteerde combinatie van trieste blikken, klagelijk miauwen en hoopvol bij mijn bakje zitten. Doordat ik in een dierenartsen praktijk woon ben ik omringt door mensen die van dieren houden en omdat het nog wel eens druk is, weet niet altijd wie mij voor het laatst eten heeft gegeven. Dus als ik zeg dat ik heel erg honger heb, weet mijn mens-personeel niet altijd of ik net mijn bakje heb leeg gegeten of dat ik al een hele ochtend zonder zit. Hiervan kan ik uiteraard zeer goed gebruik maken. Wat ook helpt is dat ik als kitten er uitzag als een spillebeen, wat mens-personeel nog goed kan herinneren. Toen mocht ik veel eten om weer op gewicht te komen en dat is nooit echt veranderd. Mijn mens-personeel zegt dat dat vaker voorkomt bij dieren die heel mager gevonden worden, omdat er dan een gevoel blijft hangen dat ze moeten aansterken.

Mijn dierenartsen hebben dus besloten dat ik enkel 's ochtend en 's avonds te eten mag krijgen. Veel huiskatten zijn te dik omdat ze de hele dag door te eten hebben (wat ik niet meer dan terecht vind). Blijkbaar hebben mijn dierenartsen ook meteen iedereen op de praktijk overtuigd van het nut hiervan, want niemand reageert meer op mijn systeem. Nu zou ik natuurlijk een muis of leguaan kunnen gaan vangen, maar dat voelt zo barbaars. Ik ben een moderne kat, ik heb potverdorie mijn eigen praktijk! Gelukkig ben ik niet voor 1 gat te vangen en zorg ik zelf wel voor mijn maaltje. Stomme dierenartsen!

Niche

Als praktijkkat heb ik een unieke positie binnen het bedrijf. Iedereen hier heeft zijn eigen taken en specialisaties. Zo zijn de dierenartsen er om onze patienten te prikken en te opereren en -wat ik volgens de exit polls moet geloven- voornamelijk hele enge dingen te doen. De assistenten helpen hierin mee en nemen het geld aan van de klanten zodat er weer genoeg is om brokjes voor mij te kopen. Ik zou dat natuurlijk allemaal ook kunnen doen, maar ik geloof dat het beter werkt om van iedereen de sterke punten te benutten. Er is 1 taak waar ik als enige uniek geschikt voor ben. Niemand op de praktijk kan deze taak uitvoeren en mijn mens-personeel is dan ook zeer dankbeer dat ik dit voor hun wil en kan doen. Nu kan ik dit niet alleen, maar ben ik er ook nog eens uitzonderlijk goed in. Ik heb het uiteraard over de inspectie van de vergeten hoekjes, de donkere holletjes, de kleinste gaatjes. Dit is mijn grootste talent en mijn belangrijkste passie. Dit is iets wat mijn mens-personeel nooit zelf zou kunnen en wat voor mijn komst onwaarschijnlijk verwaarloost werd.


Een bijkomend voordeel dat ik haal uit mijn talent om te verstoppen in geheime hoekjes, is het ongemerkt kunnen observeren van mijn mens-personeel. Meestal gaat dat heel goed en hoef ik niet in te grijpen. Mijn mens-personeel is best goed in hun werk. Soms gaat er echter iets fout en dan moet ik even corrigeren. Dat gaat het best en het efficiëntst door plotseling uit de schuilplaats te rennen en in voeten of enkels te hangen. In mijn ervaring is de combinatie van tanden, klauwtjes en verassing genoeg om er voor te zorgen dat de persoon in kwestie zijn/haar lesje in 1 keer leert. De laatste tijd hoef ik deze manoeuvre dus ook nauwelijks meer uit te voeren. Mijn mens-personeel is nu zeer goed afgericht en de praktijk loopt op rolletjes.

Waterdruk

Een van de belangrijkste dingen die ik (bijna) dagelijks doe op de praktijk is het meten van de waterdruk. Iedereen die op Curacao woont weet dat een goede waterdruk niet altijd vanzelfsprekend is. Op een dierenartsen praktijk wordt natuurlijk veel water verbruikt, dus het controleren van de water voorziening is natuurlijk een belangrijke taak. In de operatiekamer hebben we een emmer staan voor de benodigde schoonmaak werkzaamheden en een gevulde wasbak voor de afwas van instrumenten. Het vullen van beiden gebeurt (de eerste keer) 's ochtends vroeg en ik zorg dat ik steekproefgewijs daar inspecties van uitvoer. Ik voer een nauwkeurige meting uit van de tijd dat er nodig is voor het vullen van de emmer en/of de wasbak.

De meeste metingen gebeuren echter in de behandelkamer. De kraan daar wordt het meeste gebruikt, dus moet daar de inspectie ook het nauwkeurigst zijn. Hier meet ik niet alleen de waterdruk, maar voer ik ook temperatuur en smaak metingen uit. Hiervoor moet de kraan niet meer helemaal open staan, maar is een kleine straal op druppelend voldoende.

Dat ik deze taak zeer serieus neem is niet alleen vanzelfsprekend, maar ook typisch voor mijn beleid in deze praktijk. Het is zelfs zo -en ik ben bijna beschaamd om dit toe te geven- dat ik wel eens zo intensief bezig ben geweest dat ik van vermoeidheid in de wasbak moest gaan liggen om bij te komen. Niet mijn beste moment, maar alles voor de praktijk!

Introductie

Mijn naam is Pippi. Dat komt van Pippi Langkous is mij verteld. Ik weet niet wie dat is, maar iedereen knikt instemmend als ze zeggen dat het toepasselijk is. Ik denk dat het is omdat ik ook heel sterk ben.

Mijn verhaal als praktijkkat begint op de dag dat ik besloot een huis te vinden. Ik had al verschillende huizen gekeken, maar eentje sprong er toch wel uit. Het huis had een tuin, een overdekte porch en twee zeer bereidwillige mens-personeelsleden. Ik heb nog even getwijfeld aangezien er nog andere katten gebruik maakten van dezelfde personeelsleden, maar uiteindelijk toch besloten het te proberen. Het bleek geen enkel probleem te zijn; een paar keer boos blazen en de andere katten bleven netjes uit de buurt. Het duurde niet lang voor ik het huis helemaal voor mezelf had.

Ik had het goed voor elkaar. Het mens-personeel gaf mij eten, drinken en aandacht. Regelmatig mocht ik mee met het vrouw-personeel naar het werk. De reis ernaar toe was verschrikkelijk. Ik moest in een klein draagbaar kamertje zitten wat bewoog en om mij heen waren rare geluiden. Op het werk zelf was het wel leuk. Heel veel mens-personeel, veel prooien om op te jagen en interessante geurtjes van honden en andere katten. Langzaam maar zeker mocht ik langer en vaker daar blijven. Uiteindelijk kwam de vraag of ik niet daar wilde blijven. Ik heb nooit nagedacht over het hebben van een dierenartsenpraktijk, maar het hebben van eigen dierenartsen, eigen assistenten en eigen gebouw beviel -en bevalt- mij erg goed. Dat is dus de reden dat ik uiteindelijk heb besloten praktijkkat te worden. Het is een verantwoordelijke baan. Ik moet toezicht houden op de gehospitaliseerde patiënten, toezicht houden op het binnenbrengen van operatie patiënten, dierenartsen markeren en uiteraard stoelen warm houden. Ook voer ik regelmatig waterdruk inspecties uit, zorg ik voor lactatie controles bij het personeel en verzorg ik elegante struikel gymnastiek.

Mijn naam is Pippi, ik ben praktijkkat.