Kwijt

Verloren...verdwaald...alleen.
Ik ben alleen en ik weet niet waar ik ben.
Zal iemand mij herkennen? Kom ik ooit nog thuis?
Ik sluit mijn ogen. Ik weet het niet. Was dit mijn laatste avontuur?

Goedmakertje

Mijn vorige blog heb ik afgesloten met een belofte van wraak. Ik denk dat mijn dierenartsen deze goed hebben gelezen en zich gewaarschuwd voelden. Ze hadden in ieder geval het goede fatsoen om mij niet verder te plagen met onderzoeken en hun best te doen om het mij weer naar de zin te maken. Dat waardeer ik, maar dat wil niet zeggen dat ik ben vergeten wat ze hebben gedaan.

Ik denk dat ik daarom een cadeautje heb gekregen. Een knuffeltrui! Een speciaal kledingstuk wat mijn dierenarts moet aantrekken, met een speciaal vak voor mij, heerlijk bekleed met zachte stof. Er zitten zakken in waardoor mijn dierenarts mij kan kriebelen en er hangen balletjes aan om lekker mee te spelen. Om het af te maken heeft het een capuchon met oortjes erop, zodat mijn mens ook eens het gevoel kan hebben hoe fijn het is om kat te zijn.

Purrrrfect...

Nadeel

Ik spreek vaak over de grote voordelen die gepaard gaan met het leven op een dierenartsenpraktijk. Zo heb ik veel vrijheden, zijn er vrijwel altijd mensen om mij heen als ik dat wil en zijn er genoeg fijne plekjes om te slapen of te verstoppen. Helaas zijn er ook een aantal nadelen. Ik heb het uiteraard al gehad over mijn dieet en het feit dat mijn dierenartsen beslissingen nemen over mijn leven en eetpatroon. Er zijn ook andere nadelen.

Neem laatst. Ik had die nacht binnen geslapen en heb een paar keer moeten braken. Ook had ik een beetje diarree. Je kunt begrijpen dat ik dan niet zo'n zin had om al mijn brokjes op te eten. Dat werd gemerkt door mijn dierenartsen. Hier komt het nadeel: ze moeten mij dan meteen onderzoeken. Nu vind ik het controleren van mijn lymfeklieren niet zo'n probleem; daarbij voelen ze gewoon een beetje onder m'n kin, bij m'n borst, in m'n liezen en in m'n knieholtes. Het is een soort massage, dat is best prettig. Ook mijn slijmvliezen nakijken heb ik niet heel veel problemen mee. Wat al wat minder prettig is volgt daarna: abdominale palpatie. Oftewel in mijn buik voelen of ze iets raars voelen. Meestal is dat niet zo erg, maar als je een beetje buikpijn heb of je niet zo lekker voelt, is dat niet echt prettig. Echter soms is een beetje buikmassage wel lekker, dus dat kan ik ze nog wel vergeven.

Waar ik minder vergevingsgezind over ben is de volgende stap in het onderzoek. Temperaturen. Ik heb het mijn dierenartsen honderden keren zien doen bij onze patiënten. De meeste daarvan waren honden en gaven geen kik. Nog maar eens bewijs dat honden hele rare wezens zijn. Ook bij hele zieke dieren doen ze het vaak. Deze zijn dan vaak te ziek om te protesteren. Ik ben dat niet. Helaas voor mij waren er veel dierenartsen en ander mens-personeel om mijn heen, waardoor ik mij helaas op dat moment gewonnen moest geven.

Na dat beschamende moment volgt het volgende moment. Het moment waar ik het liever niet over wil hebben. Het moment dat ik van praktijkkat met eigen praktijk en personeel wordt verlaagd tot ordinaire straatkat. Het moment? Het nemen van een ontlastingsmonster. Mijn dierenartsen kunnen veel informatie halen uit het bekijken van poep. Die poep moet, volgens hun, zo vers mogelijk zijn, blijkbaar omdat bepaalde parasieten dan beter te vinden zijn. Een speciale poepspatel wordt ingebracht om verse ontlasting te verkrijgen wat ze vervolgens onder de microscoop bekijken. Allemaal in de naam van de diergeneeskunde. Ik verdenk ze ervan dat ze het gewoon leuk vinden om mij boos te maken.

Uiteraard konden ze niks afwijkend vinden en na een goede dagrust voelde ik me weer prima. Nu die onderzoeken... Vergeven, misschien. Vergeten, no way! Ik broed op wraak...

Nieuw speelgoed

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets geschreven heb, maar er is dan ook veel gebeurd. De laatste weken hebben mijn dierenartsen het de hele tijd gehad over 'nieuw speelgoed'. Ik snap het niet helemaal, speelgoed is iets waarmee je jachtkwaliteiten ontwikkeld en kittens leert te jagen. Ik ben al jaren bezig mijn personeel wat jachtkwaliteiten aan te leren zodat ze voor zichzelf eten kunnen vangen. Tot op de dag van vandaag ben ik compleet verbaast dat ze nog leven, want jagen kunnen ze voor geen meter. Je begrijpt, ik was dus erg blij toen ze het hadden over speelgoed voor de dierenartsen. Eindelijk zagen ze zelf ook in dat ze hun jachtkwaliteiten moesten verbeteren.

De realiteit is anders. Waar ik felgekleurde muizen,
rinkelende veertjes en stuiterende balletjes verwachtte, kwam er iets anders. De een was een vierkante doos, waar je niet eens in kunt zitten. Het piept en is verbonden met een andere doos via allerlei slangetjes die ze niet eens proberen te vangen voor zover ik kan zien. Dat noemen ze een hematologie-apparaat. Ze zetten daar buisjes met bloed in (niet mijn bloed gelukkig, moest er ook nog eens bijkomen!) en dan vertelt het apparaat of het dier ziek is of niet. Er is mij vertelt dat ze dat al konden, maar door een extra apparaat op Ronde klip te zetten kan het sneller en goedkoper. Zo kunnen ze de patiënten beter en gerichter helpen.


Het tweede apparaat is iets wat ze ook al een soort van hadden. Ze noemen dat het röntgenapparaat. Het schijnt foto's te maken van de binnenkant van het beest. Raar idee, mijn binnenkant mag gewoon lekker aan de binnenkant blijven zitten. Maar mijn dierenartsen zijn er blij mee. Ze zeggen dat ze het nu digitaal doen. Wat dat betekent mag Joost weten, maar de dierenartsen zijn er blij mee. Ook dit is weer bedoeld om patiënten beter te helpen.

Toen mijn dierenartsen het hadden over speelgoed had ik daar een heel ander idee over. Nu ik er echter even over heb nagedacht klopt het toch ook wel. Als speelgoed iets is wat je kwaliteiten doet verbeteren, dan is dit heel belangrijk speelgoed. Mijn dierenartsen gaan niet op jacht naar muizen, zouden van hun leven nog geen vogel kunnen vangen en kleine hagedisjes vinden ze schattig, maar waar ze wel op jagen is de gezondheid van onze patiënten en daarbij helpen deze apparaten hen. Dus, op jacht naar gezondheid!

Sterilisatie

Voor de operatie. De post-it zegt: "Niet steriel".
Dat betekend dat ik nog niet geholpen ben.

Vandaag wil ik het even hebben over sterilisatie en castratie. Ik hoor steeds vaker over mijn soortgenoten die ongewenst zwanger raken. Poezen van mijn leeftijd en jonger krijgen kittens en gooien hun leven weg. Eenmaal op die weg kunnen de meesten niet meer uit die neerwaartse spiraal komen van kittens het nest uit en opnieuw zwanger worden. De katers zijn over het algemeen al weg voordat de poes zelf weet dat ze zwanger is. Het is natuurlijk makkelijk om met z'n tweeën iets stoms te doen als de eigenaar even niet oplet, maar het is de poes die ermee blijft zitten. Die moet maar weer haar best doen om genoeg eten te vinden voor haarzelf en haar kittens. Veel poezen doen dit zeer goed, maar ik vind het persoonlijk zo jammer dat daarmee hun persoonlijke ambitie volledig buitenspel wordt gezet. Kittens die eerder hun mond niet konden houden over het worden van een schootkat, huiseigenaar of professioneel kopjesgever, wonen nu op straat onder invloed van hormonen en krolsheid. Het doet mij pijn als succesvolle zakenpoes om dit te zien en daarom wil ik graag iets terugdoen.

Ik heb het nu veel over de poezen die geraakt worden door dit probleem, maar uiteraard dragen de katers ook de verantwoordelijkheid en de consequenties. Ook zij leven puur en alleen naar hormonale invloed en de aanwezigheid van krolse poezen. Hierbij verliezen ze vaak de veiligheid uit het oog waardoor ze onnodige risico's nemen. Helaas zien we dan ook dat een hoog percentage van niet-gecastreerde katers sneuvelt ten gevolge van aanrijdingen. Verblind door hun wil om te paren letten de heren niet meer op auto's en ander verkeer met desastreuze gevolgen.

Na de operatie.
Je kunt zien dat mijn buik nog kaal is,
maar ik zelf voel me alweer prima.

Nu er zijn oplossingen voor deze problemen. Laat me jullie vertellen over mijn ervaring. Toen ik ongeveer 6 maanden was hebben mijn dierenartsen met mij overlegd om mij 'te laten helpen''. Dat lijkt misschien jong, maar vanaf die leeftijd kunnen de eerste nestjes al komen. Zowel ik als mijn dierenartsen wilde voorkomen dat hormonen mijn ambitie opzij zouden schuiven, dus hebben we een operatie ingepland. Ik geef toe, op de dag zelf was ik chagrijnig. Ik had niks mogen eten en dat doet mijn humeur geen goed. Toen het tijd was voor mijn operatie kreeg ik een prik in mijn bil. Niet prettig, maar voor een goed doel. Niet lang daarna werd ik erg slaperig en heb ik mij daaraan overgegeven. Toen ik wakker werd had ik een kale buik, een klein sneetje en geen eierstokken meer. Dat laatste kan je uiteraard niet vanaf de buitenkant zien, maar betekent wel dat er geen hormonale invloeden meer zijn. Ik voelde me nog een paar uur wat raar en heb veel geslapen, maar de dag erna was ik alweer helmaal de oude. Voor mij nooit kittens, enkel goed eten, aandacht en de praktijk.

Uiteraard geldt dit verhaal niet enkel voor mijn diersoort. Ook andere diersoorten, zoals honden kampen met dit soort problemen. Mannelijke dieren proberen bij de vruchtbare vrouwelijke dieren te komen en verwonden zichzelf daarbij. Vrouwelijke dieren, onder invloed van hun hormonen, blijven maar jongen krijgen en verliezen daarmee volledig zichzelf uit het oog. Wat ik van mijn dierenartsen begrijp is het bij teven zelfs zo dat zelfs al krijgen ze nooit pups, ze alsnog heel erg ziek kunnen worden als ze niet geholpen worden. Ik ben geen grote fan van honden, maar dat gun ik ze dan ook weer niet.

Weer beter

Ik voel me gelukkig weer helemaal beter. Al wel weer een tijdje, hoor. Zo goed zelfs dat ik het ontzettend druk heb gehad en helemaal geen tijd had om te schrijven! Ik zal mijn best doen om vanaf nu weer regelmatig jullie een update te geven. Ik heb nog een heel aantal verhalen te vertellen.

Mochten jullie langskomen, dan zal ik mijn best doen om jullie bij aankomst te komen begroeten. Ik lig klaar voor jullie komst.

Niet lekker

Afgelopen weekend voelde ik mij niet zo lekker. Ik had nergens zin in en wilde eigenlijk gewoon slapen. ik had zelfs geen zin in eten, wat mijn dierenarts-personeel erg zorgwekkend vond. Dus moest ik onderzocht worden. Nu heb ik daar normaal geen problemen mee, maar als ik mij al niet lekker voel, dan heb ik daar geen zin in hoor! Mijn dierenarts kon niks vreemds aan mij vinden, behalve een oorontsteking, dus werd ik daar maar voor behandeld. Ik was uiteraard niet blij met deze gang van zaken en heb dat ook maar even heel duidelijk gemaakt! Zo ga je niet om met het belangrijkste lid van de praktijk als ik ziek ben! Gelukkig voor mijn personeel voelde ik mij niet goed genoeg om echt boos te worden, ik wilde gewoon weer gaan slapen.

Ik voelde mij wel beter de volgende dag, alhoewel ik nog niet helemaal terug de oude was. Ik kon in ieder geval weer wat eten. Mijn dierenarts is in het weekend nog een keer terug gekomen om mij te controleren en mij nog een keer te verstoren met een 'behandeling'. Puh! Ik heb de rest van het weekend maar even rustig aan gedaan en ik voel me nu alweer stukken beter. Mijn oren jeuken nog wel wat, dus ik krijg nog steeds zalf in mijn oren, maar verder voel ik me weer helemaal goed. 

Naast jeuk aan mijn oren heb ik ook jeuk aan de rest van mijn lijf. Volgens mijn personeel -waar ik het wel weer mee heb goed gemaakt- komt dat door de vlooien die ik heb opgepikt. Daarvan krijg je jeuk en kun je ook wormen krijgen. Gelukkig hebben wij daar medicijnen voor die ik nu dus moet krijgen, naast de zalf voor mijn oren. Zucht. Het valt niet mee om praktijkkat te zijn hoor!

Rust

Leven op een dierenartsen praktijk kan erg druk en chaotisch zijn. Mensen komen en gaan; honden en katten worden gebracht en opgehaald; dieren moeten vanuit hun hok naar de operatiekamer; röntgenfoto's worden genaakt en bekeken. Mijn taak daarin is zorgen dat alles soepel verloopt en er genoeg mensen op een dag over mij struikelen (dit is extra belangrijk op hele drukke dagen waarbij iedereen heen en weer rent en stress heeft). Dit alles maakt dat mijn dag uiterst stressvol kan zijn. Om te voorkomen dat mij hetzelfde lot wacht als zovelen in de diergeneeskunde (burn-out, compassion fatigue, depressie), is het belangrijk om genoeg rustmomenten in de dag in te bouwen. Hierbij zoek ik de meest comfortabel plekjes uit. Vaak is dit de hoge bureau stoel in de behandelkamer, de stoel bij de balie of in de voorraadkamer in een zonnestraal. Tijdens onze slaap worden onze ervaringen van die dag verwerkt in onze dromen. In mijn dromen lopen de muizen zo mijn bek in (muizen is wat primitief, weet ik, maar het zijn dromen hè) en krijg ik de hele dag knuffels. Gelukkig begrijpen mijn dierenartsen de noodzaak van rust in mijn dag en steunen ze mij als ik een zware dag achter de rug heb.

Bij een beetje ontspanning hoort uiteraard ook massages en knuffels. Ik kies hiervoor een van mijn dierenarts-personeel uit en ga daarbij op schoot zitten. We knuffelen elkaar, waarbij ik mijn pootjes en neus gebruik zoals kittens bij hun moeder doen om de melkproductie op gang te brengen. Helaas geeft mijn personeel -tot nog toe- geen melk, wat mijn dieetprobleem ook meteen zou oplossen, maar ik blijf het proberen. Ach ja, niemand is perfect....

Zorro

In een dierenartsenpraktijk komen een heleboel dieren, zoals jullie wel snappen. De meeste van deze dieren zijn patienten. Die komen bij de balie, in de wachtkamer en in de behandelruimte. De operatie patienten of dieren waar rontgen foto's van gemaakt moeten worden worden mee genomen naar de hospitalisatie en de operatie kamer. Als patienten even moeten wachten of als ze voor infuus of observatie een tijdje bij ons moeten blijven krijgen ze netjes een eigen hokje. Zo is het overzichtelijk en verloopt de dag soepel. Ik hou regelmatig toezicht over het welzijn van de dieren in onze zorg en controleer dat ze comfortabel in hun eigen hokjes liggen. Zoals het hoort.

Het is natuurlijk belangrijk dat er geen dieren los rondlopen in de praktijk. In tegenstelling tot 'yours truly' weten de meeste dieren nou eenmaal niet hoe ze zich moeten gedragen in de dagelijkse hectiek van een dierenartsen praktijk. Het mens-personeel is gelukkig goed getraind om de dieren op een veilige en diervriendelijke manier op te sluiten. De enige uitzondering hierop zijn de dieren van de dierenartsen zelf. Deze -meestal honden- komen soms met de dierenartsen en mogen hun mens overal volgen door de praktijk. Soms blijft het dier dan achter de balie bij het assistent-personeel, soms zitten ze in de voorraadkamer of behandelkamer met hun mens. De meesten van hen zijn ongeciviliseerd en onbeleefd. Het enige goede wat ik over deze dieren kan zeggen is dat ze gelukkig meestal niet zo lang blijven. 

Uitzondering: Zorro. Stel u voor, een van het mens-personeel red een kleine pup van een auto op straat, omdat het ding niet eens snapt dat je aan de kant gaat voor auto's. Lief als ze zijn ontfermen de dierenartsen zich over het jonge ding en mag het zelfs met een van hun naar huis (mijn huis!). Dit kleine luizenbaaltje groeit uit tot een grote, stevige pup met de naam Zorro. Mijn vorig mens-personeel en huidig Zorro-baasje, neemt regelmatig de pup mee om te wegen en te socialiseren. Normaal probeer ik mij niet te veel te bemoeien met de opvoeding van andermans dieren, maar als mens-personeel wilt dat ik het doe, dan offer ik mij wel op. Na een serie van vieze natte neuzen in mijn vacht, ongewilde speluitnodigingen en onbeleefde communicatie pogingen denk ik dat ik een heel eind ben gekomen. Het wordt nog wel wat met die hond. Zo snapt hij nu dat als er eten is dat dat uiteraard voor mij is, zowel mijn -weinige!- brokjes, als een kong-speeltje waar lekkers in zit.

Nu hij zich beleefd gedraagt en netjes doet wat ik wil, vind ik het minder erg dat hij er vaak is. We hebben een begin gemaakt naar een vriendschappelijk relatie. Zolang hij doet wat ik zeg.

Leguaan

Na mijn laatste post dachten een aantal mensen dat ik mogelijk niet in staat was om een leguaan of muis te vangen. Alleen omdat ik liever een vier-gangen-diner krijg betekent uiteraard niet dat mijn jacht kwaliteiten niet aanzienlijk zijn. Bewijs:

Dieet

Recentelijk hebben mijn dierenartsen besloten dat ik te dik aan het worden was. Ik zie het probleem niet zo -ik vind mijn bolle buik juist erg mooi staan- maar volgens hun heb ik dan meer kans op diabetes (suikerziekte) en gewrichtsproblemen zoals osteo-arthrose. Nou weten die dierenartsen van mij wel wat ze doen, dus ze zullen wel gelijk hebben. Ik heb dus toegestemd met een dieet. Alleen niemand had mij verteld dat een dieet inhoud dat je minder mag eten. Dat is belachelijk! Hoe durven ze? Hoe kan ik nu mijn werk nog uitvoeren?

Ik had een heel goed systeem om ervoor te zorgen dat ik nooit zonder voer kwam te zitten. Laat me het uitleggen. Mijn systeem is een gepatenteerde combinatie van trieste blikken, klagelijk miauwen en hoopvol bij mijn bakje zitten. Doordat ik in een dierenartsen praktijk woon ben ik omringt door mensen die van dieren houden en omdat het nog wel eens druk is, weet niet altijd wie mij voor het laatst eten heeft gegeven. Dus als ik zeg dat ik heel erg honger heb, weet mijn mens-personeel niet altijd of ik net mijn bakje heb leeg gegeten of dat ik al een hele ochtend zonder zit. Hiervan kan ik uiteraard zeer goed gebruik maken. Wat ook helpt is dat ik als kitten er uitzag als een spillebeen, wat mens-personeel nog goed kan herinneren. Toen mocht ik veel eten om weer op gewicht te komen en dat is nooit echt veranderd. Mijn mens-personeel zegt dat dat vaker voorkomt bij dieren die heel mager gevonden worden, omdat er dan een gevoel blijft hangen dat ze moeten aansterken.

Mijn dierenartsen hebben dus besloten dat ik enkel 's ochtend en 's avonds te eten mag krijgen. Veel huiskatten zijn te dik omdat ze de hele dag door te eten hebben (wat ik niet meer dan terecht vind). Blijkbaar hebben mijn dierenartsen ook meteen iedereen op de praktijk overtuigd van het nut hiervan, want niemand reageert meer op mijn systeem. Nu zou ik natuurlijk een muis of leguaan kunnen gaan vangen, maar dat voelt zo barbaars. Ik ben een moderne kat, ik heb potverdorie mijn eigen praktijk! Gelukkig ben ik niet voor 1 gat te vangen en zorg ik zelf wel voor mijn maaltje. Stomme dierenartsen!

Niche

Als praktijkkat heb ik een unieke positie binnen het bedrijf. Iedereen hier heeft zijn eigen taken en specialisaties. Zo zijn de dierenartsen er om onze patienten te prikken en te opereren en -wat ik volgens de exit polls moet geloven- voornamelijk hele enge dingen te doen. De assistenten helpen hierin mee en nemen het geld aan van de klanten zodat er weer genoeg is om brokjes voor mij te kopen. Ik zou dat natuurlijk allemaal ook kunnen doen, maar ik geloof dat het beter werkt om van iedereen de sterke punten te benutten. Er is 1 taak waar ik als enige uniek geschikt voor ben. Niemand op de praktijk kan deze taak uitvoeren en mijn mens-personeel is dan ook zeer dankbeer dat ik dit voor hun wil en kan doen. Nu kan ik dit niet alleen, maar ben ik er ook nog eens uitzonderlijk goed in. Ik heb het uiteraard over de inspectie van de vergeten hoekjes, de donkere holletjes, de kleinste gaatjes. Dit is mijn grootste talent en mijn belangrijkste passie. Dit is iets wat mijn mens-personeel nooit zelf zou kunnen en wat voor mijn komst onwaarschijnlijk verwaarloost werd.


Een bijkomend voordeel dat ik haal uit mijn talent om te verstoppen in geheime hoekjes, is het ongemerkt kunnen observeren van mijn mens-personeel. Meestal gaat dat heel goed en hoef ik niet in te grijpen. Mijn mens-personeel is best goed in hun werk. Soms gaat er echter iets fout en dan moet ik even corrigeren. Dat gaat het best en het efficiëntst door plotseling uit de schuilplaats te rennen en in voeten of enkels te hangen. In mijn ervaring is de combinatie van tanden, klauwtjes en verassing genoeg om er voor te zorgen dat de persoon in kwestie zijn/haar lesje in 1 keer leert. De laatste tijd hoef ik deze manoeuvre dus ook nauwelijks meer uit te voeren. Mijn mens-personeel is nu zeer goed afgericht en de praktijk loopt op rolletjes.

Waterdruk

Een van de belangrijkste dingen die ik (bijna) dagelijks doe op de praktijk is het meten van de waterdruk. Iedereen die op Curacao woont weet dat een goede waterdruk niet altijd vanzelfsprekend is. Op een dierenartsen praktijk wordt natuurlijk veel water verbruikt, dus het controleren van de water voorziening is natuurlijk een belangrijke taak. In de operatiekamer hebben we een emmer staan voor de benodigde schoonmaak werkzaamheden en een gevulde wasbak voor de afwas van instrumenten. Het vullen van beiden gebeurt (de eerste keer) 's ochtends vroeg en ik zorg dat ik steekproefgewijs daar inspecties van uitvoer. Ik voer een nauwkeurige meting uit van de tijd dat er nodig is voor het vullen van de emmer en/of de wasbak.

De meeste metingen gebeuren echter in de behandelkamer. De kraan daar wordt het meeste gebruikt, dus moet daar de inspectie ook het nauwkeurigst zijn. Hier meet ik niet alleen de waterdruk, maar voer ik ook temperatuur en smaak metingen uit. Hiervoor moet de kraan niet meer helemaal open staan, maar is een kleine straal op druppelend voldoende.

Dat ik deze taak zeer serieus neem is niet alleen vanzelfsprekend, maar ook typisch voor mijn beleid in deze praktijk. Het is zelfs zo -en ik ben bijna beschaamd om dit toe te geven- dat ik wel eens zo intensief bezig ben geweest dat ik van vermoeidheid in de wasbak moest gaan liggen om bij te komen. Niet mijn beste moment, maar alles voor de praktijk!

Introductie

Mijn naam is Pippi. Dat komt van Pippi Langkous is mij verteld. Ik weet niet wie dat is, maar iedereen knikt instemmend als ze zeggen dat het toepasselijk is. Ik denk dat het is omdat ik ook heel sterk ben.

Mijn verhaal als praktijkkat begint op de dag dat ik besloot een huis te vinden. Ik had al verschillende huizen gekeken, maar eentje sprong er toch wel uit. Het huis had een tuin, een overdekte porch en twee zeer bereidwillige mens-personeelsleden. Ik heb nog even getwijfeld aangezien er nog andere katten gebruik maakten van dezelfde personeelsleden, maar uiteindelijk toch besloten het te proberen. Het bleek geen enkel probleem te zijn; een paar keer boos blazen en de andere katten bleven netjes uit de buurt. Het duurde niet lang voor ik het huis helemaal voor mezelf had.

Ik had het goed voor elkaar. Het mens-personeel gaf mij eten, drinken en aandacht. Regelmatig mocht ik mee met het vrouw-personeel naar het werk. De reis ernaar toe was verschrikkelijk. Ik moest in een klein draagbaar kamertje zitten wat bewoog en om mij heen waren rare geluiden. Op het werk zelf was het wel leuk. Heel veel mens-personeel, veel prooien om op te jagen en interessante geurtjes van honden en andere katten. Langzaam maar zeker mocht ik langer en vaker daar blijven. Uiteindelijk kwam de vraag of ik niet daar wilde blijven. Ik heb nooit nagedacht over het hebben van een dierenartsenpraktijk, maar het hebben van eigen dierenartsen, eigen assistenten en eigen gebouw beviel -en bevalt- mij erg goed. Dat is dus de reden dat ik uiteindelijk heb besloten praktijkkat te worden. Het is een verantwoordelijke baan. Ik moet toezicht houden op de gehospitaliseerde patiënten, toezicht houden op het binnenbrengen van operatie patiënten, dierenartsen markeren en uiteraard stoelen warm houden. Ook voer ik regelmatig waterdruk inspecties uit, zorg ik voor lactatie controles bij het personeel en verzorg ik elegante struikel gymnastiek.

Mijn naam is Pippi, ik ben praktijkkat.