Kwijt

Verloren...verdwaald...alleen.
Ik ben alleen en ik weet niet waar ik ben.
Zal iemand mij herkennen? Kom ik ooit nog thuis?
Ik sluit mijn ogen. Ik weet het niet. Was dit mijn laatste avontuur?

Goedmakertje

Mijn vorige blog heb ik afgesloten met een belofte van wraak. Ik denk dat mijn dierenartsen deze goed hebben gelezen en zich gewaarschuwd voelden. Ze hadden in ieder geval het goede fatsoen om mij niet verder te plagen met onderzoeken en hun best te doen om het mij weer naar de zin te maken. Dat waardeer ik, maar dat wil niet zeggen dat ik ben vergeten wat ze hebben gedaan.

Ik denk dat ik daarom een cadeautje heb gekregen. Een knuffeltrui! Een speciaal kledingstuk wat mijn dierenarts moet aantrekken, met een speciaal vak voor mij, heerlijk bekleed met zachte stof. Er zitten zakken in waardoor mijn dierenarts mij kan kriebelen en er hangen balletjes aan om lekker mee te spelen. Om het af te maken heeft het een capuchon met oortjes erop, zodat mijn mens ook eens het gevoel kan hebben hoe fijn het is om kat te zijn.

Purrrrfect...

Nadeel

Ik spreek vaak over de grote voordelen die gepaard gaan met het leven op een dierenartsenpraktijk. Zo heb ik veel vrijheden, zijn er vrijwel altijd mensen om mij heen als ik dat wil en zijn er genoeg fijne plekjes om te slapen of te verstoppen. Helaas zijn er ook een aantal nadelen. Ik heb het uiteraard al gehad over mijn dieet en het feit dat mijn dierenartsen beslissingen nemen over mijn leven en eetpatroon. Er zijn ook andere nadelen.

Neem laatst. Ik had die nacht binnen geslapen en heb een paar keer moeten braken. Ook had ik een beetje diarree. Je kunt begrijpen dat ik dan niet zo'n zin had om al mijn brokjes op te eten. Dat werd gemerkt door mijn dierenartsen. Hier komt het nadeel: ze moeten mij dan meteen onderzoeken. Nu vind ik het controleren van mijn lymfeklieren niet zo'n probleem; daarbij voelen ze gewoon een beetje onder m'n kin, bij m'n borst, in m'n liezen en in m'n knieholtes. Het is een soort massage, dat is best prettig. Ook mijn slijmvliezen nakijken heb ik niet heel veel problemen mee. Wat al wat minder prettig is volgt daarna: abdominale palpatie. Oftewel in mijn buik voelen of ze iets raars voelen. Meestal is dat niet zo erg, maar als je een beetje buikpijn heb of je niet zo lekker voelt, is dat niet echt prettig. Echter soms is een beetje buikmassage wel lekker, dus dat kan ik ze nog wel vergeven.

Waar ik minder vergevingsgezind over ben is de volgende stap in het onderzoek. Temperaturen. Ik heb het mijn dierenartsen honderden keren zien doen bij onze patiënten. De meeste daarvan waren honden en gaven geen kik. Nog maar eens bewijs dat honden hele rare wezens zijn. Ook bij hele zieke dieren doen ze het vaak. Deze zijn dan vaak te ziek om te protesteren. Ik ben dat niet. Helaas voor mij waren er veel dierenartsen en ander mens-personeel om mijn heen, waardoor ik mij helaas op dat moment gewonnen moest geven.

Na dat beschamende moment volgt het volgende moment. Het moment waar ik het liever niet over wil hebben. Het moment dat ik van praktijkkat met eigen praktijk en personeel wordt verlaagd tot ordinaire straatkat. Het moment? Het nemen van een ontlastingsmonster. Mijn dierenartsen kunnen veel informatie halen uit het bekijken van poep. Die poep moet, volgens hun, zo vers mogelijk zijn, blijkbaar omdat bepaalde parasieten dan beter te vinden zijn. Een speciale poepspatel wordt ingebracht om verse ontlasting te verkrijgen wat ze vervolgens onder de microscoop bekijken. Allemaal in de naam van de diergeneeskunde. Ik verdenk ze ervan dat ze het gewoon leuk vinden om mij boos te maken.

Uiteraard konden ze niks afwijkend vinden en na een goede dagrust voelde ik me weer prima. Nu die onderzoeken... Vergeven, misschien. Vergeten, no way! Ik broed op wraak...

Nieuw speelgoed

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets geschreven heb, maar er is dan ook veel gebeurd. De laatste weken hebben mijn dierenartsen het de hele tijd gehad over 'nieuw speelgoed'. Ik snap het niet helemaal, speelgoed is iets waarmee je jachtkwaliteiten ontwikkeld en kittens leert te jagen. Ik ben al jaren bezig mijn personeel wat jachtkwaliteiten aan te leren zodat ze voor zichzelf eten kunnen vangen. Tot op de dag van vandaag ben ik compleet verbaast dat ze nog leven, want jagen kunnen ze voor geen meter. Je begrijpt, ik was dus erg blij toen ze het hadden over speelgoed voor de dierenartsen. Eindelijk zagen ze zelf ook in dat ze hun jachtkwaliteiten moesten verbeteren.

De realiteit is anders. Waar ik felgekleurde muizen,
rinkelende veertjes en stuiterende balletjes verwachtte, kwam er iets anders. De een was een vierkante doos, waar je niet eens in kunt zitten. Het piept en is verbonden met een andere doos via allerlei slangetjes die ze niet eens proberen te vangen voor zover ik kan zien. Dat noemen ze een hematologie-apparaat. Ze zetten daar buisjes met bloed in (niet mijn bloed gelukkig, moest er ook nog eens bijkomen!) en dan vertelt het apparaat of het dier ziek is of niet. Er is mij vertelt dat ze dat al konden, maar door een extra apparaat op Ronde klip te zetten kan het sneller en goedkoper. Zo kunnen ze de patiënten beter en gerichter helpen.


Het tweede apparaat is iets wat ze ook al een soort van hadden. Ze noemen dat het röntgenapparaat. Het schijnt foto's te maken van de binnenkant van het beest. Raar idee, mijn binnenkant mag gewoon lekker aan de binnenkant blijven zitten. Maar mijn dierenartsen zijn er blij mee. Ze zeggen dat ze het nu digitaal doen. Wat dat betekent mag Joost weten, maar de dierenartsen zijn er blij mee. Ook dit is weer bedoeld om patiënten beter te helpen.

Toen mijn dierenartsen het hadden over speelgoed had ik daar een heel ander idee over. Nu ik er echter even over heb nagedacht klopt het toch ook wel. Als speelgoed iets is wat je kwaliteiten doet verbeteren, dan is dit heel belangrijk speelgoed. Mijn dierenartsen gaan niet op jacht naar muizen, zouden van hun leven nog geen vogel kunnen vangen en kleine hagedisjes vinden ze schattig, maar waar ze wel op jagen is de gezondheid van onze patiënten en daarbij helpen deze apparaten hen. Dus, op jacht naar gezondheid!

Sterilisatie

Voor de operatie. De post-it zegt: "Niet steriel".
Dat betekend dat ik nog niet geholpen ben.

Vandaag wil ik het even hebben over sterilisatie en castratie. Ik hoor steeds vaker over mijn soortgenoten die ongewenst zwanger raken. Poezen van mijn leeftijd en jonger krijgen kittens en gooien hun leven weg. Eenmaal op die weg kunnen de meesten niet meer uit die neerwaartse spiraal komen van kittens het nest uit en opnieuw zwanger worden. De katers zijn over het algemeen al weg voordat de poes zelf weet dat ze zwanger is. Het is natuurlijk makkelijk om met z'n tweeën iets stoms te doen als de eigenaar even niet oplet, maar het is de poes die ermee blijft zitten. Die moet maar weer haar best doen om genoeg eten te vinden voor haarzelf en haar kittens. Veel poezen doen dit zeer goed, maar ik vind het persoonlijk zo jammer dat daarmee hun persoonlijke ambitie volledig buitenspel wordt gezet. Kittens die eerder hun mond niet konden houden over het worden van een schootkat, huiseigenaar of professioneel kopjesgever, wonen nu op straat onder invloed van hormonen en krolsheid. Het doet mij pijn als succesvolle zakenpoes om dit te zien en daarom wil ik graag iets terugdoen.

Ik heb het nu veel over de poezen die geraakt worden door dit probleem, maar uiteraard dragen de katers ook de verantwoordelijkheid en de consequenties. Ook zij leven puur en alleen naar hormonale invloed en de aanwezigheid van krolse poezen. Hierbij verliezen ze vaak de veiligheid uit het oog waardoor ze onnodige risico's nemen. Helaas zien we dan ook dat een hoog percentage van niet-gecastreerde katers sneuvelt ten gevolge van aanrijdingen. Verblind door hun wil om te paren letten de heren niet meer op auto's en ander verkeer met desastreuze gevolgen.

Na de operatie.
Je kunt zien dat mijn buik nog kaal is,
maar ik zelf voel me alweer prima.

Nu er zijn oplossingen voor deze problemen. Laat me jullie vertellen over mijn ervaring. Toen ik ongeveer 6 maanden was hebben mijn dierenartsen met mij overlegd om mij 'te laten helpen''. Dat lijkt misschien jong, maar vanaf die leeftijd kunnen de eerste nestjes al komen. Zowel ik als mijn dierenartsen wilde voorkomen dat hormonen mijn ambitie opzij zouden schuiven, dus hebben we een operatie ingepland. Ik geef toe, op de dag zelf was ik chagrijnig. Ik had niks mogen eten en dat doet mijn humeur geen goed. Toen het tijd was voor mijn operatie kreeg ik een prik in mijn bil. Niet prettig, maar voor een goed doel. Niet lang daarna werd ik erg slaperig en heb ik mij daaraan overgegeven. Toen ik wakker werd had ik een kale buik, een klein sneetje en geen eierstokken meer. Dat laatste kan je uiteraard niet vanaf de buitenkant zien, maar betekent wel dat er geen hormonale invloeden meer zijn. Ik voelde me nog een paar uur wat raar en heb veel geslapen, maar de dag erna was ik alweer helmaal de oude. Voor mij nooit kittens, enkel goed eten, aandacht en de praktijk.

Uiteraard geldt dit verhaal niet enkel voor mijn diersoort. Ook andere diersoorten, zoals honden kampen met dit soort problemen. Mannelijke dieren proberen bij de vruchtbare vrouwelijke dieren te komen en verwonden zichzelf daarbij. Vrouwelijke dieren, onder invloed van hun hormonen, blijven maar jongen krijgen en verliezen daarmee volledig zichzelf uit het oog. Wat ik van mijn dierenartsen begrijp is het bij teven zelfs zo dat zelfs al krijgen ze nooit pups, ze alsnog heel erg ziek kunnen worden als ze niet geholpen worden. Ik ben geen grote fan van honden, maar dat gun ik ze dan ook weer niet.

Weer beter

Ik voel me gelukkig weer helemaal beter. Al wel weer een tijdje, hoor. Zo goed zelfs dat ik het ontzettend druk heb gehad en helemaal geen tijd had om te schrijven! Ik zal mijn best doen om vanaf nu weer regelmatig jullie een update te geven. Ik heb nog een heel aantal verhalen te vertellen.

Mochten jullie langskomen, dan zal ik mijn best doen om jullie bij aankomst te komen begroeten. Ik lig klaar voor jullie komst.

Niet lekker

Afgelopen weekend voelde ik mij niet zo lekker. Ik had nergens zin in en wilde eigenlijk gewoon slapen. ik had zelfs geen zin in eten, wat mijn dierenarts-personeel erg zorgwekkend vond. Dus moest ik onderzocht worden. Nu heb ik daar normaal geen problemen mee, maar als ik mij al niet lekker voel, dan heb ik daar geen zin in hoor! Mijn dierenarts kon niks vreemds aan mij vinden, behalve een oorontsteking, dus werd ik daar maar voor behandeld. Ik was uiteraard niet blij met deze gang van zaken en heb dat ook maar even heel duidelijk gemaakt! Zo ga je niet om met het belangrijkste lid van de praktijk als ik ziek ben! Gelukkig voor mijn personeel voelde ik mij niet goed genoeg om echt boos te worden, ik wilde gewoon weer gaan slapen.

Ik voelde mij wel beter de volgende dag, alhoewel ik nog niet helemaal terug de oude was. Ik kon in ieder geval weer wat eten. Mijn dierenarts is in het weekend nog een keer terug gekomen om mij te controleren en mij nog een keer te verstoren met een 'behandeling'. Puh! Ik heb de rest van het weekend maar even rustig aan gedaan en ik voel me nu alweer stukken beter. Mijn oren jeuken nog wel wat, dus ik krijg nog steeds zalf in mijn oren, maar verder voel ik me weer helemaal goed. 

Naast jeuk aan mijn oren heb ik ook jeuk aan de rest van mijn lijf. Volgens mijn personeel -waar ik het wel weer mee heb goed gemaakt- komt dat door de vlooien die ik heb opgepikt. Daarvan krijg je jeuk en kun je ook wormen krijgen. Gelukkig hebben wij daar medicijnen voor die ik nu dus moet krijgen, naast de zalf voor mijn oren. Zucht. Het valt niet mee om praktijkkat te zijn hoor!